Expositie
Gedurende de maanden juli & augustus zal er hier in Dicht-er-bij een expositie plaats vinden van beelden en tekeningen gemaakt door Laurens Ivo Manus. Er zal een collectie van tekeningen te zien zijn die hij in de afgelopen 10 jaar heeft gemaakt met een enkele tekening van ergens uit zijn vroege jeugd.
De beelden zijn allen gemaakt in de afgelopen 2 jaar, met behulp van diverse technieken en materialen. Gegoten beelden in gips, keramische beelden en beelden gehouwen uit diverse steen soorten.
Iedereen is van harte uitgenodigd om een kijkje te komen nemen, de expositie is toegankelijk op afspraak.
(de laatste dag van de expositie is op woensdag 25 augustus)
The Faces I have b/seen
Jouw oog, is mijn mond, mijn mond is jouw haar, jouw haar is mijn oor, mijn oor is jouw wang,
jouw wang is mijn neus, mijn neus is jouw oog ..................
..............en samen zijn wij één.
Ons gezicht vertelt iets over wie wij zijn. Ons gezicht is de stoffelijke vorm van diegene die wij energetisch zijn. Energetisch zijn wij méér dan alleen één ...... persoon of individu.
Ons gezicht vertelt de verhalen van onze gedachten, ervaringen, overtuigingen ....... maar is ook in staat deze te verbergen, of toch ook weer niet ........?
Ons gezicht is niet alleen maar jong of oud. Ons gezicht is niet alleen maar boos, of aardig, lief of stout, geschrokken of overtuigd, betrouwbaar of 'glad'. Ons gezicht vertelt ons het verhaal van het nu en verraadt wanneer je goed kijkt iets vanuit het verleden of misschien wel in de toekomst.
Ieder gezicht vertelt in ieder geval een verhaal. En als je goed kijkt, kun je er ook naar luisteren, en vertelt het je nog meer ............ zoveel jij, als kijker maar wilt.
Naast de unieke samenstelling van een gezicht, is ook de kijker uniek van samenstelling. Hierdoor ziet een ieder zijn of haar eigen verhaal in het gezicht van een ander. Herkent er soms wat in ...... en soms ook niet. Wordt er toe aangetrokken, maar misschien ook niet. Voelt zich spontaan vrolijk of misschien wel direct droevig.
In iedere ontmoeting tussen twee gezichten is de chemie dus ook weer anders.
Dat maakt gezichten nu zo interessant. Dat maakt iedere ontmoeting interessant.
Wat een ontmoeting voor mij vandaag zo aantrekkelijk maakt, daar kan die voor mij morgen volledig anders zijn.
Dat kan iets over het gezicht zeggen, maar ook iets over mij..............(!)
In mijn beelden probeer ik een verhaal te vertellen. Ongetwijfeld mijn verhaal.
Een beeld is pas voor mij geslaagd als het door gaat met vertellen. Opdat ik er op een later tijdstip weer eens naar kan luisteren, en zodat ook anderen er met eigen ogen en oren naar kunnen kijken en luisteren.......
Stop het beeld door met de cursor op de afbeelding te gaan staan.
Wie is Laurens Ivo Manus ?
Laurens is in 1963 geboren in Bogor Indonesië. Na met zijn Indonesische vader en Nederlandse moeder een jaar in Bogor te hebben gewoond heeft hij zijn prille jeugd doorgebracht in Gent België . Vervolgens is hij naar Nederland verhuisd en heeft daar 28 jaar in Delft gewoond. De afgelopen 14 jaar woont en werkt Laurens in het pittoreske boomkwekerdorp Boskoop.
Zijn werkzaamheden zijn even zozeer variabel te noemen. Als groepsleerkracht op een VSO-LOM school is hij een 7-tal jaar werkzaam geweest, waarna hij een identiek aantal jaren als zelfstandig ondernemer een antiek & curiosa winkel heeft gerund. Vervolgens heeft hij zijn kennis en kunde losgelaten in zijn verdiepingscentrum CSPO dicht-er-bij. Ofschoon hij dit nog steeds doet, is het magische getal van 7 jaren hier nu inmiddels ook verstreken en alsof het zich vanzelf aanbiedt verplaatsen zijn werkzaamheden zich nu voor een voornamelijk deel naar het beeldhouwen. Hij heeft zich daar gedurende een korte periode volledig in verdiept en in ontwikkeld; een autodidact pur sang. Graag ontmoet hij zijn eigen obstakels en zoekt hij naar zijn eigen oplossingen. Hierdoor zijn zijn beelden volledig authentiek te noemen.
De mens heeft in al zijn werkzaamheden centraal gestaan. En zelfs nu bij zijn beelden draait de vorm voor het grootste gedeelte ook weer om de mens.
In de ontmoeting van de 'waarheid' én de schoonheid achter de vorm van het gezicht.
Na jaren van voorbereiding wendt Laurens zijn scheppende vermogen aan om verhaal te maken van al die ervaringen zoals hij die in de afgelopen decennia heeft opgedaan.
In contact met zijn omgeving stelt hij zich in staat in contact te komen met zichzelf.
Een zoektocht continueert zich.
Het is nu dik een tweetal jaar geleden dat ik ben begonnen met beeldhouwen.
Ooit in het grijze verleden de beslissing genomen dat ik 'later als ik groot ben' mij serieus met mijn passie (indertijd zeker niet als zodanig benoemd) bezig zou houden; het beeldhouwen. En een paar jaar gelden was het zover: Ik was NU groot.
De directe aanleiding voor de aanvang van mijn passie, was mijn etalage. Sinds 2002 ben ik namelijk trotse uitbater van een 'verdiepingscentrum' hier in Boskoop. Na een tumultueuze periode was mijn centrum aan een drastische schoonmaakbeurt toe. Ik besloot dat ik een Boeddha beeld geplaatst wilde hebben.
Liefst van brons.............. Gewoon veel te duur................. En de goedkopere varianten waren doorgaans van een 'Blokker' uitstraling voorzien.
Nee, het enige alternatief was er zelf één maken. Van klei. Ik herinnerde mij nog dat ik het werken met klei heel leuk vond. Dus dat moest zeker lukken. Om mijzelf te bewijzen koos ik met opzet voor een formaat die ik bij leven nog nimmer had gemaakt. En, guess what, het LUKTE!
Nu alleen de vraag: hoe kan ik het in tact houden? Ik had het met rivierklei gemaakt, en kon het nimmer bakken. Laat staan in dit formaat . (92 cm hoog). Laten drogen en er niets meer aan doen was ook geen optie. Deze rivierklei zou door diens extreme krimp, zeker kapot barsten.
De enige optie was een mal maken en het afgieten. Maar hoe doe je dat? Ergens in datzelfde grijze verleden heb ik ook ooit eens op de Nieuwe Leraren opleiding gezeten en heb daar mijn 2e-graads gehaald voor het vak tekenen en mijn 3e-graads voor handvaardigheid. Wel eens een 'verloren mal' techniek toegepast en uitgevoerd. Heb ook jaren gehandeld in betonnen tuinbeelden, waar ik tussen neus en lippen door wel eens getuige was geweest van delen van het productieproces, maar een échte siliconen mal met contra mal van polyester maken? Dat had ik nog nooit gedaan. Kortom, ik had wel van die bekende bel gehoord, maar heb door de jaren heen toch weinig tijd besteed aan het vinden van die klepel.
Van het een kwam het ander. Ik begon naast boetseren ook te werken met afgietsels maken, kocht zo'n iniminie school kleioventje, verdiepte mij hierdoor in keramiek en kom je ook daarmee direct op glazuren enz.enz. Vlot loop je dan (als je zo door de leukste winkel van Nederland, bij de Hazelaar in Soest, loopt te drentelen) tegen stenen op, en wil je het liefst aan 20 steensoorten tegelijk beginnen!
Een verslaving (of ik daar nog niet genoeg van had) was geboren. Ik weet het zeker: 'ik ben nu groot'!
Mijn verslaving aan speksteen is uitzonderlijk te noemen. Steatiet, zoals zeepsteen of speksteen met een duur woord heet. geeft mij de gelegenheid, direct mijn bewegingen van mijn hand te registreren.............. de steen antwoordt. Ik luister. Mijn hand probeert dat beeld nog scherper te vatten. Nog beter zichtbaar te maken voor mijn oog. Wanneer mijn ogen zien dat het beeld er staat welke ik inwendig voor ogen voelde, is het beeld klaar.
Hardere steensoorten trekken mij minder. Naar mijn idee, moet ik dan vooraf te veel denkwerk verrichten om het beeld vanuit een spontane beweging te laten ontstaan. (Maar nu ik zo deze zin weer terug lees, ontstaat er bij mij ineens weer zo'n onheilsspellende nieuwsgierigheid!).
Het liefst 'denk' ik tijdens het werken, zo weinig mogelijk. Niet dat mijn gedachten stil blijven staan. Tijdens het werken vervalt mijn dagelijkse ruis en worden mijn gedachten in de gelegenheid gesteld de zender op te pikken die rechtstreeks vanuit mijn hart uitzendt. Dan ontstaan spontaan de inzichten, dan rollen antwoorden als waardevolle pecunia mijn bewustzijn binnen.
En om de gewenning ook een beetje ter wille te zijn, kijk ik tussen de bedrijven door continue naar het beeld in wording. Ik ga rapport aan met mijn beeld. Het beeld spreekt, ik spreek terug. We praten ............ communiceren.
Ieder stuk (=NU) van het beeld is op zichzelf staand en volledig autonoom. Echter dient het zich ondanks dat ook in verbinding te stellen met de buren (verleden-toekomst). Extremen worden één. (Aardse) dualiteit verbonden tot (geestelijke) éénheid.
Buiten het belangrijkste feit dat ik het gewoon heerlijk vind om aan mijn beelden te werken, hoop ik dat ik met mijn beelden in staat ben om diegene die kijken wil, een stukje van zichzelf mee terug te geven.
Ik wil u danken, dat u wilde kijken.
Laurens Ivo Manus
Gouwestraat 3
2771 CG Boskoop
0172-216002